Marcin Wodziński
Biografia
Marcin Wodziński (ur. 30 maja 1966 w Świdnicy) – polski historyk i judaista, kierownik Zakładu Studiów Żydowskich, który w 2016 roku przekształcono w Katedrę Judaistyki Uniwersytetu Wrocławskiego.
Kluczowym zagadnieniem badań Marcina Wodzińskiego jest XIX-wieczna historia społeczna Żydów na Śląsku i w Europie Wschodniej, ze szczególnym uwzględnieniem chasydyzmu i haskali.
Ukończył Liceum im. Jana Kasprowicza w Świdnicy, w 1991 roku polonistykę na Instytucie Filologii Polskiej, a w 1995 obronił pracę doktorską w Śląskoznawczym Studium Doktoranckim przy Instytucie Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego.
W latach 1996–1998 był wykładowcą na Pekin̨skim Uniwersytecie Języków Obcych i dyrektorem Szkoły Polskiej w Pekinie.
Od 2003 był kierownikiem Zakładu Studiów Żydowskich, w 2016 roku przekształconego w Katedrę Judaistyki Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 2000–2014 był konsultantem naukowym wystawy głównej Muzeum Historii Żydów Polskich Polin, a w latach 2010–2012 głównym historykiem Muzeum oraz członkiem Rady Historycznej Muzeum.
Pełnił funkcje w Polskim Towarzystwie Studiów Żydowskich, m.in. członka Rady Głównej (2002–2018) i wiceprezesa (2011–2018). Jest także członkiem rady akademickiej programu judaistycznych studiów doktorskich Uniwersytetu Karola w Pradze, Komisji Historii i Kultury Żydów Polskiej Akademii Umiejętności w Krakowie, komitetu sterującego Digital Humanities Forum, European Association for Jewish Studies, i innych.
W kadencji 2024–2028 pełni funkcję przewodniczącego Rady Programowej Żydowskiego Instytutu Historycznego.
W swojej pracy nad historią chasydyzmu stosuje metody jakościowe i geoprzestrzenne; opracował Historyczny Atlas chasydyzmu (2018), za który otrzymał National Jewish Book Award. Poza atlasem opracował prace dotyczące rozwoju ruchu w kontekście szerszych procesów społeczno-historycznych regionu: Hasidism. Wszystko, co najważniejsze, Hasidism: A New History (współautor) i Studying Hasidism: Sources, Methods, Perspectives (współedytor).
Jego zainteresowania metodami humanistyki cyfrowej obejmują projekty Yerusha oraz współpracę z ośrodkami akademickimi nad zbieraniem i analizą danych z narzędzi do cyfrowej analizy historycznej.
W 2022 roku został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk oraz członkiem Academia Europaea. Otrzymał liczne nagrody, w tym Nagrodę Fundacji na rzecz Nauki Polskiej w 2024 roku oraz Nagrodę im. Józefa A. Gierowskiego i Chonego Shmeruka za książkę Literatura autobiograficzna Żydów polskich: tradycja, nowoczesność, płeć (2025).