Maria Lubera
Biografia
Maria Lubera urodziła się w Świdnicy 28 stycznia 1949. Była ekonomistką i wykładowczynią, działaczką opozycji w PRL, urzędniczką państwową. W 1992 objęła stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej oraz pełniła funkcję pełnomocnika rządu ds. osób niepełnosprawnych. W latach 1992–1995 była podsekretarzem stanu w Centralnym Urzędzie Planowania, gdy resortem tym kierowali Jerzy Kropiwnicki i Mirosław Pietrewicz.
Wykształcenie i kariera naukowa: zyskała wykształcenie ekonomiczne na Uniwersytecie Łódzkim w 1972, gdzie w 1981 obroniła doktorat. Od 1972 do 1995 była pracownikiem naukowym UŁ. Specjalizowała się w Ekonometrii.
W okresie PRL działała w opozycji demokratycznej. W marcu 1968 wzięła udział w strajku okupacyjnym na Uniwersytecie Łódzkim. Działała w Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela, a od 1980 w NSZZ Solidarność, przewodnicząc jej Komisji Zakładowej przy Instytucie Ekonometrii i Statystyki UŁ, a po rozwiązaniu Solidarności w stanie wojennym w Tymczasowej Komisji Zakładowej na łódzkiej uczelni.
W latach 80. włączyła się w pomoc socjalną dla osób poszkodowanych w okresie stanu wojennego. Współredagowała opozycyjne pismo Arka, pisała również analizy dla Ośrodka Badań Społecznych i Zawodowych Grupy Roboczej Komisji Krajowej Solidarności.
Związana z łódzkim ruchem chrześcijańsko-narodowym, była członkiem Klubu Inteligencji Katolickiej (1976–1981). W 1989 była współzałożycielką Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego; pozostawała członkiem ZChN do 2010. W wyborach w 1991 bez powodzenia ubiegała się o mandat poselski z ramienia ZChN z listy Wyborczej Akcji Katolickiej w województwie łódzkim.
W okresie 1 lutego–20 lipca 1992 była sekretarzem stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, gdzie pełniła funkcję pełnomocnika rządu ds. osób niepełnosprawnych. W latach 1992–1995 była podsekretarzem stanu w Centralnym Urzędzie Planowania, w okresie gdy resortem tym kierowali Jerzy Kropiwnicki i Mirosław Pietrewicz.
W 1995 była członkiem Delegacji Polski na Konferencję ONZ w sprawie Kobiet w Pekinie. Od 1995 do 2007 była zatrudniona jako zastępca dyrektora Biura Analiz Systemu Bankowego, a następnie główny specjalista w Generalnym Inspektoracie Nadzoru Bankowego w Narodowym Banku Polskim. W okresie 2007–2014 wykładała w Salezjańskiej Wyższej Szkole Ekonomicznej i Zarządzania w Łodzi.
Należała do Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego i Polskiego Towarzystwa Statystycznego.
Odznaczenia i wyróżnienia: Od 2001 roku zasiadała w Kapitule Medalu za Zasługi w Walce o Niepodległość Polski i Prawa Człowieka. W 2008 otrzymała Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.